Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016
Παρασκευή 9 Μαΐου 2014
Δευτέρα 5 Μαΐου 2014
Τρίτη 15 Απριλίου 2014
suicide solution or mandatory suicide?
Αυτοκτονία
Παρακάμπτω την αντιδικία όσων θεωρούν ότι οι «αυτοχειρίες» αυξάνονται εξαιτίας του οικονομικού μας δράματος και όσων
Ο θάνατος βρίσκεται, αναμφίβολα, στο τραγικότερο σημείο του ευρύτατου φάσματος των ανθρώπινων συναισθημάτων.
Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!..
Επιπρόσθετα η κοινή γνώμη θέτει στους ειδικούς και στον εαυτό της το φαινομενικά απλό, αλλά φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του “γιατί”.
Στην Ελλάδα της τρόικα τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης, επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις.
Δραματικά κυρίαρχη αιτία είναι πλέον η οικονομική καταστροφή (και εδώ υπογραμμίζω το γεγονός ότι καθώς βουλιάζουμε στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα μας, όπως συμβαίνει και διεθνώς ακόμη μεγαλύτερη αύξηση στα ποσοστά των αυτοκτονιών.)
Η κλασική τυπολογία της αυτοκτονίας έγινε τον περασμένο αιώνα σε ένα κλασικό πλέον πόνημα με τον τίτλο «αυτοκτονία» (Le suicide) από τον Γάλλο κοινωνιολόγο Emile Durkheim, ο οποίος καθόρισε τρεις συγκεκριμένους τύπους:
Πρώτον, «την αλτρουιστική», όπου το άτομο στην προσπάθειά του να διασώσει κάποιον ή κάποιους συγγενείς, φίλους, γνωστούς ή ακόμη και εντελώς άγνωστους συνανθρώπους του από άμεσο κίνδυνο «θυσιάζει» την προσωπική του ύπαρξη,
Δεύτερον, «την εγωιστική», όπου το άτομο τερματίζει τη ζωή του για καθαρά προσωπικούς λόγους έχοντας αποστασιοποιηθεί παντελώς από τον πόνο και την οδύνη που αυτή του η πράξη μπορεί να προκαλέσει σε συγγενικά πρόσωπα και φίλους και,
Τρίτον «την ανομική», όπου το άτομο προτιμά να διακόψει αμετάκλητα τη συνέχιση της υπαρξιακής του οντότητας επειδή κάποιες φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες ή πόλεμοι), ή και η ραγδαία κοινωνική αλλαγή που υφίσταται το σύστημα στο οποίο ζει μετουσιώνει τα γνωστά του πρότυπα διαπροσωπικών σχέσεων. Καθώς αλλοιώνονται τα νοήματα και οι αξίες της ζωής και επικρατεί “κοινωνική ανομία”, το άτομο την βιώνει ως μείωση της ικανότητάς του να ζήσει και να λειτουργήσει όπως ήξερε.
Μέσα στα πλαίσια του σημερινού μας προβληματισμού, καθώς η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή μας για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογές και συγκεκριμένα, να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή να την αναστείλει τελεσίδικα.
Οι αυτόχειρες πριν πραγματοποιήσουν την τελική τους επιλογή δίνουν πολλά μηνύματα, προειδοποιούν τους γύρω τους αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών τους σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη τους.
Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή οι πιο πολλοί από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι, ή αδυνατούμε να συλλάβουμε «τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου» ή όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως «κενές απειλές»” ή ακόμη και σε μερικές περιπτώσεις ως «παρατραβηγμένους θεατρινισμούς».
Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία και απαντήσεις στο προαναφερθέν «γιατί;»:
1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τους ειδικούς στον κοινωνικο-ψυχολογικό τομέα επιστήμονες, κοινωνιολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος (σε συνδυασμό κατά προτίμηση με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην «άδεια» του ύπαρξή του.
2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα «ντροπής»ή και από υπερβολικό «φόβο» ότι πρόκειται να τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους του.
3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα «ενοχών» για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο του, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή.
4) Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που βιώνει και αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή και αμετάκλητη «φυγή» με την αυτοκτονία αποτελεί πράξη επιβολής συναισθηματικής «τιμωρίας» σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να…ξεφύγει!..
Έχουν καθιερωθεί στην Ελλάδα από το 2003 και λειτουργούν σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και αρχικά οι ιδιώτες και στη συνέχεια οι ένστολοι ψυχολόγοι που απασχολήθηκαν και απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει και συνεχίζουν να προσφέρουν εκπληκτικά χρήσιμο έργο, παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια στρατευμένα παιδιά πραγματοποίησαν την «κακή» την οδυνηρή για συγγενείς και φίλους απόφαση της αυτοαναίρεσης.
Με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον για πολλά χρόνια όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και άλλοι συνάνθρωποί μας που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ στα μεγάλα αστικά κέντρα ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές crisis lines ή hot lines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών και ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική δεξιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.
Είναι απαραίτητο γονείς, συγγενείς και φίλοι να ζητήσουν τη βοήθεια του οικογενειακού τους γιατρού ή κάποιου ειδικού στις επιστήμες της συμπεριφοράς αμέσως μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη «ανεπιτυχή» απόπειρα. Τα ερευνητικά δεδομένα και στην χώρα μας πλέον, όπως έχει διαπιστωθεί διεθνώς αποδεικνύουν ότι η μέχρι σήμερα προσφερόμενη νοσοκομειακή βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο που έκανε μια «αποτυχημένη» απόπειρα όπως και στα μέλη της οικογενείας του.
Επαναλαμβάνω, και ας γίνω κουραστικός, ότι κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα «κλήσης για βοήθεια»…
Εάν πάρουμε τα σήματα στα σοβαρά και τα δούμε με αγάπη και κατανόηση οπωσδήποτε θα προλάβουμε την μετέπειτα ανείπωτη ψυχική οδύνη και το πικρό «γιατί;» των συγγενών και φίλων κάθε αυτόχειρα που αποφασίζει να κλείσει βίαια και αμετάκλητα την «παρένθεση της εφήμερης προσωπικής του ύπαρξης»…
Άρθρο του καθ. Γεώργιου Πιπερόπουλου. Πηγή: http://nekthl.blogspot.gr/
Τετάρτη 9 Απριλίου 2014
Δευτέρα 7 Απριλίου 2014
Σάββατο 5 Απριλίου 2014
Έξι περίεργες ιστορίες εξαφάνισης
Οι εξαφανίσεις ανέκαθεν ιντρίγκαραν το μυαλό του κόσμου και αποτελούσαν υλικό για κάθε λογής σενάρια επιστημονικής (και μη) φαντασίας. Μερικές υπήρξαν περισσότερο διαβόητες από άλλες, κυρίως λόγω του μυστηριώδους χαρακτήρα τους αλλά και τις πλήρους αδυναμίας των αρχών να βγάλουν μια άκρη.
Παρακάτω ακολουθούν έξι χαρακτηριστικά παραδείγματα «διάσημων» εξαφανίσεων οι οποίες παραμένουν μέχρι σήμερα άλυτες. Λέτε να φταίνε οι εξωγήινοι;
Το πλήρωμα του Mary Celeste
Πρόκειται ίσως για το πιο κλασσικό παράδειγμα εξαφάνισης πλοίου και πληρώματος. Είναι Νοέμβριος του 1872 και το πλοίο Mary Celeste σαλπάρει για Ευρώπη μεταφέροντας οινόπνευμα, σανό και κάρβουνο. Στο πλοίο βρίσκονται ο καπετάνιος του, Benjamin Briggs μαζί με την σύζυγό του, την μικρή του κόρη και ένα πλήρωμα επτά ανδρών. Στις 5 Δεκεμβρίου του 1872, το πλοίο Dei Gratia συναντά το Mary Celeste να πλέει κοντά στηνΠορτογαλία και ο καπετάνιος του Dei Gratia ο οποίος γνώριζε τον Benjamin Briggs, πλησιάζει το καράβι. Έντρομος διαπιστώνει ότι το πλήρωμα λείπει, ενώ το πλοίο βρίσκεται σε άριστη κατάσταση και δεν υπάρχουν σημάδια επίθεσης ή μάχης. Τα μόνο αντικείμενα που έλειπαν ήταν το ημερολόγιο του καπετάνιου, το ρολόι και οι… επιβαίνοντες. Μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί κάποια λογική εξήγηση για το τι απέγινε το πλήρωμα.
Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας
Θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει ο τίτλος της σουρεαλιστικής κωμωδίας του Τέρυ Γκίλιαμ με μια υπόθεση εξαφάνισης. Και όμως, ο Oscar Zeta Acosta, ο άνθρωπος πάνω στον οποίο βασίστηκε ο Hunter S. Thompson για να πλάσει την επική φιγούρα του δικηγόρου «Γκόνζο» στην ταινία «Φόβος και Παράνοια», εξαφανίστηκε μυστηριωδώς το 1974, ενώ ταξίδευε προς το Μεξικό. Το Μάιο του 1974 ο Acosta τηλεφώνησε στο γιο του και του είπε ότι «ετοιμαζόταν να μπει σε ένα σκάφος γεμάτο με άσπρο χιόνι». Ο γιος του αργότερα είπε στους δημοσιογράφους ότι «το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ, αλλά υποθέτουμε ότι, με τους ανθρώπους που συσχετιζόταν, θα έμπλεξε σε καβγά και θα κατάφερε να σκοτωθεί».
Η ηθοποιός εξαφανίζεται
Η Jean Spangler υπήρξε την δεκαετία των ‘40s μια πολλά υποσχόμενη και πανέμορφη ηθοποιός. Τον Οκτώβριο του 1949, η Spangler φεύγει από το σπίτι της στο Los Angeles στις 17:00 το απόγευμα αφήνοντας την κόρη της μαζί με την νύφη της και λέγοντας τους ότι επρόκειτο να συναντήσει τον πρώην σύζυγο της, για να συζητήσουν για την διατροφή της κόρης της. Το τελευταίο άτομο που την είδε, ήταν ένας υπάλληλος καταστήματος κοντά στο σπίτι της, ο οποίος ανέφερε ότι του φάνηκε να περιμένει κάποιον. Την επόμενη ημέρα η νύφη της πήγε στην αστυνομία να δηλώσει την εξαφάνιση. Η τσάντα της βρέθηκε δύο μέρες αργότερα κοντά στο Griffith Park στο Los Angeles και περιείχε ένα περίεργο σημείωμα που έγραφε στον «Kirk» ότι πήγαινε να επισκεφτεί τον «Dr Scott». Κανένα από τα δύο ονόματα δεν έλεγε κάτι ούτε στην οικογένειά της ούτε στην αστυνομία.
Η απαγωγή του Bobby Dunbar
Στις 23 Αυγούστου 1912, ο 4χρονος Bobby Dunbar εξαφανίζεται κατά την διάρκεια μιας εκδρομής στην λίμνη Σουέιζ στην Λουιζιάνα. Ύστερα από 8 μήνες έρευνας, η αστυνομία ισχυρίζεται ότι βρήκε το χαμένο παιδί στα χέρια ενός άντρα εν ονόματι Γουίλλιαμ Κάντρελ. Οι γονείς του παιδιού αναγνώρισαν τον γιο τους και ο Κάντρελ κατηγορήθηκε για απαγωγή και αργότερα καταδικάστηκε. Η επιστροφή του παιδιού στην οικογένεια, γιορτάστηκε από όλη την πόλη σε μια μεγάλη παρέλαση. Λίγους μήνες μετά, μια γυναίκα με το όνομα Τζούλια Άντερσον, ισχυρίζεται ότι το παιδί που βρέθηκε δεν είναι ο Μπόμπυ, αλλά ο γιός της! Ο Τύπος κατέκρινε την Άντερσον ως αναξιόπιστη και αμφιβόλου ηθικής, με αποτέλεσμα το δικαστήριο να απορρίψει το αίτημά της για την επιμέλεια του παιδιού. Το παιδί που μεγάλωσε ως Μπόμπυ απέκτησε τέσσερα παιδιά και πέθανε το 1966. Μερικά χρόνια μετά τον θάνατό του, μία από τις εγγονές του ξεκίνησε την δικιά της έρευνα πάνω στο μυστήριο. Για να καταλήξει το 2004, στο ότι το παιδί που βρέθηκε μπορεί και να μην ήταν όντως των Dunbar. Η μοίρα του «πραγματικού» Boby Dunbar ίσως παραμένει μέχρι και σήμερα άγνωστη...
Η εξαφάνιση ενός μαφιόζου
Αφεντικό του μεγαλύτερου συνδικάτου των ΗΠΑ και «κολλητός» της Μαφίας, ο Jimmy Hoffa δεν ήταν από αυτούς που θα έλεγε κανείς «καλά παιδιά». Έχοντας εκτίσει ποινή τεσσάρων ετών για οικονομικά εγκλήματα που έκανε ενώ υπήρξε πρόεδρος του συνδικάτου των φορτηγών, ο Hoffa με το που βγήκε από τη φυλακή κατάφερε να κλέψει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από τα ταμεία του σωματείου. Δύο εβδομάδες αφού η απάτη είδε το φως της δημοσιότητας, ο ίδιος εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Η Αστυνομία έκανε λόγο για μαφιόζικη δουλειά από τους «ανταγωνιστές» του Anthony (Tony Jack) Giacalone και Anthony (Tony Pro) Provenzano, οι οποίοι όμως αρνήθηκαν να παραδεχτούν ότι είχαν συναντηθεί μαζί του την ημέρα της εξαφάνισής του, στις 30 Ιουλίου του 1975. Οι έρευνες της Αστυνομίας για να βρεθεί η σωρός του παρέμεναν άκαρπες. Στις 19 Ιουνίου του 2013, το FBI ανακοίνωσε ότι σταματά τις έρευνες για τον εντοπισμό του.
Ο άγνωστος D.B. Cooper
Μέχρι σήμερα κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό του όνομα, όμως στις 24 Νοεμβρίου του 1974, όλοι στην Αμερική μιλούσαν για τον μυστηριώδη τύπο που αυτοαποκαλείτο D.B. Cooper και κατάφερε να παγιδεύσει την πτήση 305 των Αμερικάνικων Αερογραμμών, απειλώντας ότι θα πυροδοτήσει έναν εκρηκτικό μηχανισμό που έκρυβε στη βαλίτσα του. «Θα σας ζητήσουμε να παραμείνετε σε επιφυλακή μέχρι να συνεννοηθούμε με τον φίλο μας», είπε εκείνη την μέρα ο πιλότος του αεροπλάνου στο Κέντρο Ελέγχου του Seattle αφού αυτό προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο. Όταν ο Cooper έλαβε τα 200.000 δολάρια και τα αλεξίπτωτα που ζήτησε, απαίτησε το αεροπλάνο να τον πάει στο Μεξικό. Επίσης, ζήτησε να παραμείνει ανοικτή η πίσω πόρτα και το αεροπλάνο να πετάξει αργά και χαμηλά. Στα μέσα της διαδρομής, ο Cooper πήδηξε από την πίσω πόρτα και χάθηκε στην νύχτα. Παρά το γεγονός ότι το αεροπλάνο ακολουθούσαν πέντε τζετ, κανείς δεν κατάφερε να δει αν ο Cooper όντως πήδηξε από αυτό. Αν και το FBI υποστηρίζει ότι ο τρομοκράτης δεν θα μπορούσε να επιβιώσει από το άλμα, κυκλοφόρησε ένα σκίτσο του το 2007 ελπίζοντας να κλείσει την υπόθεση. Μάταια.
πηγή: in2life.gr
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)